H Mαίρη Παπαγιαννίδου (για τον θάνατο της οποίας θα διαβάσετε στους Ορίζοντες, σελίδα 4) αυτοκτονούσε καθημερινά ενώπιόν μας. Η επιλογή της να καταχωρίσει το AIDS στους μύθους της διεθνούς συνωμοσίας και η απόφασή της να διακόψει την πανάκριβη και σωτήρια θεραπεία την οποία στερούνται Αφρικανοί και λοιποί απόκληροι του κόσμου ετούτου, δείχνει από τι πάσχει ο δυτικός άνθρωπος.

Μετατρέπει τα προνόμιά του σε εχθρό, κηρύσσει τις αξίες του έκπτωτες, υποψιάζεται τα επιτεύγματά του και διαλέγει την αυτοκαταστροφή βαφτίζοντάς την ελευθερία. Το μόνο προνόμιο που κρατάει ο δυτικός άνθρωπος είναι το ιερό δικαίωμα της επιλογής, χωρίς όμως να το αντιστοιχίζει με την ευθύνη.

Αποχαιρετώντας σήμερα ένα σπάνιο δημοσιογραφικό ταλέντο και έναν εξαιρετικής ευγένειας άνθρωπο θα ήθελα να καταδικάσω σε ενός λεπτού σιγή τα χαρούμενα μίντια και τα λάιφ στάιλ έντυπα που με συνεντεύξεις και δημοσιεύματα της έδιναν βήμα και προπαγάνδιζαν τον στροβιλισμό της ίδιας και άλλων προς τον θάνατο χωρίς να προβάλουν καμιά ουσιαστική ένσταση στους ισχυρισμούς της.

Γι' αυτήν αλλά και για τους πολλούς που δεν πρόλαβαν τη θεραπεία. Ή για τους λίγους που πείστηκαν από τη Μαίρη και τώρα δεν προλαβαίνουν. Πλην Aφρικανών και αποκλεισμένων.